Katholiek zijn had ook wat nadelen. Zo moest ik ooit eens opzettelijk een fout maken in een dictee, zodat 'een ander meisje (want ik zat uiteraard op een RK meisjesschool) ook eens de beste kon zijn'.
Ik wilde ook nog een tijdje non worden, tot grote ergernis van mijn oma van moederskant die met schade en schande had ondervonden dat je het als katholieke vrouw van die zwartrokken niet hoefde te hebben. Maar mij leek het wel wat. Geen man, geen kinderen, 's ochtends een net habijt aan en niet zoals mijn moeders en tantes sloven in een mouwschort en 'avonds snel nette kleren aan en lipstick op omdat HIJ thuiskwam.
Wat me ook wel beviel was de overzichtelijkheid. Ik heb een periode gehad dat ik nauwkeurig bijhield hoeveel dagen 'aflaat' ik nodig had. Helaas heb ik de 'negen eerste vrijdagen achtereen ter communie" nooit gehaald. Dat was jammer, want de garantie dat ik dan in staat van genade zou sterven en dus niet naar de hel zou hoeven, leek me wel wat.
Na het lezen van het boek 'Zuster Luc' en het zien van de 'Nuns story' met Audrey Hepburn besloot ik dat non worden ook niet alles was. Met Soeur Sourire liep het ook al niet goed af. Ik nam afscheid van de kerk, maakte nog een uitstapje naar de Doopsgezinde Gemeente, maar ook die heerlijke, vrijzinnige mensen vinden diep in hun hart toch dat 'wij' fijner is dan 'zij'.
Maar nu is de fascinatie terug. Voor het eerst sinds Johannes XXIII zijn de Vaticanwatchers weer actief. Wat denkt de nieuwe paus over 'gay marriage', abortus, vrouwelijke priesters, gehuwde priesters, birth control. Het Vaticaan is HOT!
Boeie! Die aardige man in die witte jurk is voor mij even relevant als die verbeten man met dat chloorgele haar. NOT! Ik bepaal zelf wel wat ik vind van mannen/vrouwen die met elkaar trouwen en in welke combinatie ze dat doen. Ik bepaal zelf wel wat ik vind van Zwarte Piet en als jij daar anders over denkt dan is dat jouw probleem.
Maar het Vaticaan als instituut blijft heerlijk. Opera!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten